زندگی من همینه که هست هر روزش غمگینتر از دیروز

خوشا روزی که از این زندگی پر از غم رهایی یابم و به آرامش ابدی برسم

یه روز بهم گفت: می خوام باهات دوست بشم.اخه

میدونی من اینجا خیلی تنهام....

بهش لبخند زدم و گفتم: اره میدونم. فکر خوبیه .

منم خیلی تنهام....

یه روز دیگه بهم گفت: می خوام تا ابد باهات بمونم.

اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

بهش لبخند زدم و گفتم: اره میدونم. فکر خوبیه.

منم خیلی تنهام....

یه روز دیگه بهم گفت: می خوام برم یه جای دور.

جایی که هیچ مزاحمی نباشه. وقتی همه چیز حل

شد تو هم بیا اونجا. اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

بهش لبخند زدم و گفتم: اره میدونم. فکر خوبیه.

منم خیلی تنهام....

یه روز تو نامه برام نوشت: من اینجا یه دوست پیدا کردم.

اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: اره میدونم.فکر خوبیه.

منم خیلی تنهام....

یه روز دیگه تو نامه برام نوشت: من قراره با این دوستم

تا ابد زندگی کنم. اخه میدونی من اینجا خیلی تنهام....

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: اره میدونم .

فکر خوبیه . منم خیلی تنهام....

حالا دیگه اون تنها نیست و از این بابت خوشحالم و

چیزی که بیشتر از اون خوشحالم میکنه اینه که هنوز

نمیدونه که من خیلی خیلی تنهام....

  شبای رفتن تو   

   شبای بی ستاره س     

  ببین که خاطراتم  

  بی تو چه پاره پاره س 

  شبای رفتن تو 

  شبای بی ستاره س 

  ببین که خاطراتم 

  بی تو چه پاره پاره س 

  با هر نفس توو سینه 

  بغض تو ، توو گلومه 

  با هر کی هر جا باشم 

  عکس تو روبرومه 

  آخ که چقدر تنگه دلم  

  برای اون شبامون 

  کاشکی که اون عشق بشینه 

  دوباره توو دلامون 

  چی میشه برگردی بازم 

  به روزای گذشته 

  هوای پاییزی چرا 

  توو عشق ما نشسته 

  سپردی عهدا مونو 

  به دست باد و بارون 

   منو زدی به طوفان 

  خودت گرفتی آروم  

  قهر تو رامو بسته 

  غم دلمو شکسته 

  توو این صدای خسته 

  یاد تو پینه بسته 

  غروبه باز دوباره 

  شب تووی انتظاره 

  ابر، گونه هام نشسته 

  خیال گریه داره 

  اسم تو فریادمه 

  درد توو صدات ترانه س 

  خنده ی آینه تلخ و 

  بی تو پر از بهانه س

  یه پنجره  یه قفس              یه حنجره بی همنفس

 سهم من از بودن تو             یه خاطره همین وبس

  تو این  مثلث  غریب             ستارها رو خط زدم 

   دارم به آخر میرسم            از اون ور شب اومدم 

 یه شب که مثه مرثیه            خیمه زدم تو باورم

 میخوام تو این  سکوت         تلخ صداتو  از یاد ببرم 

 بزارکه کوله بارم           روشونه شب بزارم 

 باید از اینجا برم             فرصت موندن ندارم 

 داغ ترانه تو دلم             شوق رسیدن تو تنم 

 تو حجم سر این              قفس منتظر پر زدنم 

 من از طبار غربتم              ازآرزوهای محال 

 قصه ما تموم شده            با یه  علامت سوال ؟؟؟

 تسلیت به دلتنگیام  .........؟     

 بازم دارى مى بارى اى دل تنها

 فردا قراره من و تو از همدیگه جدا بشیم

 فردا قراره همدم گریه ی بی صدا بشیم

 تو کوچه های بی کسی

 نیستی و پرسه میزنم

 بایدم نگاه کنی غریب شهرتون منم

 یادش بخیر من و تو ویه قلب پاک و بی غرور

 حالا چی شد؟

 عوض شدی

 دلت کجاست سنگ صبور

 من تو رو عاشق میکنم

 هر جور شده حتی به زور

 کی میخواد فردا تورو از من بگیره

 کاش خونش ویرونه شه آتیش بگیره

 ما باید فردارو از دنیا بگیریم

 ما اگه از هم جدا بشیم میمیریم

 ما باید قدراین روزارو بدونیم

 وای اگه فردا بیاد تنها میمونیم

 گر نمی دیدم  در این دنیا تو را  

  گر نبودم با تو هرگز آشنا  

 گر در آن محفل نبودی همچو شمع 

 یا نمی دیدم تو را در بین جمع 

 عاشقی گر در سرشت من نبود

 یا که عشقت سرنوشت من نبود

 گر تو را بخت بد کوتاه من  

 سوی دیگر می کشید از راه من

 این زمان جانم ز مهرت پر نبود  

 سینه ام منزلگه این دُر نبود

 گر چه عشقت غیر حسرت بر نداشت

 ساقیت جز درد در ساغر نداشت

  ببخش که عاشقت بودم 

  خسته شدم مي خواهم در آغوش گرمت آرام گيرم 

  خسته شدم بس كه از سرما لرزيدم... بس كه اين 

   كوره راه ترس آور زندگي را هراسان پيمودم 

   زخم پاهايم به من ميخندد... خسته شدم بس  

  كه تنها دويدم... اشك گونه هايم را پاك كن  

  و بر پيشانيم بوسه بزن... مي خواهم با تو 

   گريه كنم ... خسته شدم بس كه... تنها  

  گريه كردم... مي خواهم دستهايم را به 

      گردنت بياويزم و شانه هايت   

 را ببوسم...خسته شدم بس كه تنها ايستادم 

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند ، به جز مداد سفيد ،

هيچ کسي به او کار نمي داد،

همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}يک

 شب که مداد رنگي ها ، توي سياهي کاغذ

 گم شده بودند ، مداد سفيد تا صبح

کار کرد ، ماه کشيد ، مهتاب کشيد. ، و آنقدر

 ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد ،

 صبح توي جعبه ي مداد رنگي

جاي خالي او ، با هيچ رنگي پر نشد

فکر نکن نمی دونم دستای تو سرد شده 

رنگتم مثل غروبه ، پاییزی زرد شده

چشات دیگه بی فروغه چشممو دوست نداره 

دیگه پیداست قلبتم از عشقم دلسرد شده

تو می گفتی ، نا تمومه زندگی بی اسم تو

مگه میشه زنده بود بی یاد تو و عشق تو

می شه دید زندگی رو، توی اون چشمای تو

می ریزم هر چی که دارم تو زندگی، به پای تو

حالا چی شده که حرفات دیگه یادت نمی آد

دل به عشق تو سپردم زندگیمو دادی بر باد

دلشکسته