یه پنجره  یه قفس              یه حنجره بی همنفس

 سهم من از بودن تو             یه خاطره همین وبس

  تو این  مثلث  غریب             ستارها رو خط زدم 

   دارم به آخر میرسم            از اون ور شب اومدم 

 یه شب که مثه مرثیه            خیمه زدم تو باورم

 میخوام تو این  سکوت         تلخ صداتو  از یاد ببرم 

 بزارکه کوله بارم           روشونه شب بزارم 

 باید از اینجا برم             فرصت موندن ندارم 

 داغ ترانه تو دلم             شوق رسیدن تو تنم 

 تو حجم سر این              قفس منتظر پر زدنم 

 من از طبار غربتم              ازآرزوهای محال 

 قصه ما تموم شده            با یه  علامت سوال ؟؟؟

 تسلیت به دلتنگیام  .........؟     

 بازم دارى مى بارى اى دل تنها

 فردا قراره من و تو از همدیگه جدا بشیم

 فردا قراره همدم گریه ی بی صدا بشیم

 تو کوچه های بی کسی

 نیستی و پرسه میزنم

 بایدم نگاه کنی غریب شهرتون منم

 یادش بخیر من و تو ویه قلب پاک و بی غرور

 حالا چی شد؟

 عوض شدی

 دلت کجاست سنگ صبور

 من تو رو عاشق میکنم

 هر جور شده حتی به زور

 کی میخواد فردا تورو از من بگیره

 کاش خونش ویرونه شه آتیش بگیره

 ما باید فردارو از دنیا بگیریم

 ما اگه از هم جدا بشیم میمیریم

 ما باید قدراین روزارو بدونیم

 وای اگه فردا بیاد تنها میمونیم

 گر نمی دیدم  در این دنیا تو را  

  گر نبودم با تو هرگز آشنا  

 گر در آن محفل نبودی همچو شمع 

 یا نمی دیدم تو را در بین جمع 

 عاشقی گر در سرشت من نبود

 یا که عشقت سرنوشت من نبود

 گر تو را بخت بد کوتاه من  

 سوی دیگر می کشید از راه من

 این زمان جانم ز مهرت پر نبود  

 سینه ام منزلگه این دُر نبود

 گر چه عشقت غیر حسرت بر نداشت

 ساقیت جز درد در ساغر نداشت

  ببخش که عاشقت بودم 

  خسته شدم مي خواهم در آغوش گرمت آرام گيرم 

  خسته شدم بس كه از سرما لرزيدم... بس كه اين 

   كوره راه ترس آور زندگي را هراسان پيمودم 

   زخم پاهايم به من ميخندد... خسته شدم بس  

  كه تنها دويدم... اشك گونه هايم را پاك كن  

  و بر پيشانيم بوسه بزن... مي خواهم با تو 

   گريه كنم ... خسته شدم بس كه... تنها  

  گريه كردم... مي خواهم دستهايم را به 

      گردنت بياويزم و شانه هايت   

 را ببوسم...خسته شدم بس كه تنها ايستادم 

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند ، به جز مداد سفيد ،

هيچ کسي به او کار نمي داد،

همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}يک

 شب که مداد رنگي ها ، توي سياهي کاغذ

 گم شده بودند ، مداد سفيد تا صبح

کار کرد ، ماه کشيد ، مهتاب کشيد. ، و آنقدر

 ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد ،

 صبح توي جعبه ي مداد رنگي

جاي خالي او ، با هيچ رنگي پر نشد

فکر نکن نمی دونم دستای تو سرد شده 

رنگتم مثل غروبه ، پاییزی زرد شده

چشات دیگه بی فروغه چشممو دوست نداره 

دیگه پیداست قلبتم از عشقم دلسرد شده

تو می گفتی ، نا تمومه زندگی بی اسم تو

مگه میشه زنده بود بی یاد تو و عشق تو

می شه دید زندگی رو، توی اون چشمای تو

می ریزم هر چی که دارم تو زندگی، به پای تو

حالا چی شده که حرفات دیگه یادت نمی آد

دل به عشق تو سپردم زندگیمو دادی بر باد

دلشکسته

لحظات را گذراندیم

 تا به خوشبختی برسیم

 اما غافل از آن بودیم 

 که خوشبختی همان لحظاتی بود

 که گذراندیم .

توي آسمون دنيا هر کسي ستاره داره

چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره

واسه من تنهايي درده

درد هيچ کس را نداشتن

هر گل پژمرده اي را تو کوير سينه کاشتن

ديگه باور کردم اين رو که بايد تنها بمونم

تا دم لحظه ي مردن شعر تنهايي بخونم

من  به دلیل امتحانات و کار روی پایان نامه ام یه مدت نیستم!!!!!!!

والبته به بعضی دلایل بایدکم کم  وبلاگ نویسی رو کلا کنار بزارم

از محبتها و نظرات تمامی دوستان کمال تشکر دارم

موفق و پیروز باشین دوستان

چه زيباست به ياد تو با چشمهاي خسته گريستن